Cerenimizin hayata gözlerini açtığı ilk günlerinde farklı hastanede aynı kaderi paylaşan başka ailelerin de olduğunu tabii ki ilk başlarda tahmin edemiyorduk.. Bizden başka Prematüre ailelerinin olabileceğini idrak edip internette araştırana kadar erken doğum yapanın sadece ben olduğumu sanıyordum:) Ne enteresan bir psikoloji , ne enteresan bir bilinmezlik,  ne enteresan bir kayboluş, ne enteresan bir çaresizlik ve ne enteresan bir güç ve umut yumağı.. İşte bunların hepsini yaşadık.. Bizler gibi yaşayan aileleri de bulduk ve çokkk mutlu olduk gerçekten. Çünkü her bir bebek diğeri için bir örnek teşkil etti. İşte prematüre grubumuzun mucizelerinden sadece birkaçı aşağıdaki fotoğraflarda. Maşallah ne tatlılar değil mi? Hayata belki şanssız ama çok güçlü başladılar. Fakat bundan sonra kimse tutamayacak onları.. Her zaman güçlü kuvvetli ve hayata bağlı olmayı başaracaklar..

İlk resim malum bizim bilmiş Ceroşş.. İkinci resim de ablalık yapıyor bizimki :) Arkadaşı ise TARA.. yine bir mucize.. Aynı hastanede doğdular ama sadece 3 ay arayla.. Biz ablayız:) Tara da çok akıllı maşallah.. Üçüncü resim ise muhteşem üçlü:) ÖMER Abimiz.. Aramızda 1 yıl var .. Bize Ömer abimiz ve Sevgili annesi Anıl çokk destek ve umut oldu gerçekten.. Prematüre grubunun da kurucusu aynı zamanda Anılcım. İyi ki kurmuş da iyi ki tanışmışız.  Cerenin öptüğü ise ALİ CANDAŞIMIZ.. Bizim nazar boncuğumuz.. Çok tatlıdır.. O da çok çok minik doğdu. Ama gördüğünüz gibi kızların ilgi odağı olmaya alışık:) Tabi bu resimlerde sadece birkaç mucize kardeşimiz var.. Grubumuzda ise o kadar çok ki..  Bizim buluşmalarımız şahane oluyor. Çocuklarımızı böyle görünce nasıl bir mutluluktur tarif edilmez duygular hissediyoruz.

Hep sağlıklı ve güçlü olsunlar inşallah..

Cuma günü, programa apar topar dahil oldum. İyi ki buluşmusuzz. Anıl sağolsun beni ve Cereni alıppp Emirgan Korusuna götürdü. Tabi Cerenin arabada çenesi durmadı pek.. Bıdır bıdır bişeyler söyleyip durdu bir de anlasak neler söylediğini..:) Neyse ki birbirimizi hiç tanımadan dahi sanki yıllardır görüşüyormuşcasına Kömür ailesi ile buluşur buluşmazz sohbete bir başladık ki... Gittiğimizde saat 11.00 idi ve akşam saat 17.00 ye kadar dur durak bilmeden konuş konuş konuşş. Anlatacak, paylaşacak o kadar çok konu var kii. İyi ki böyle bir gruba dahil olmuşuz ve iyi ki sizleri tanımışız.. Manevi destek sözle anlatılacak gibi değil.. Tüm çocuklarımızın gelişimini yakından ve kendi çocuğumuz gibi sevinerek takip ederek, en ufak problemlerinde yine aynı duygularla üzüntü duyarak tek yürek olabilmeyi başardık. Ne mutlu !

İnşallah miniklerimizi sağlıkla büyütüp hep güzel günlerde birlikte oluruz. İyi ki varsınız! 

Bizim minik de Ali Candaş için babek babekk diyip durdu..:) Hepsi büyüseler de şöyle beraberce oynasalar, biz de sohbetimize kalan yerden devam etsek! ..

Evet evetttt.. Uzun mailleşmeler sonucunda çok kişi olmamakla birlikte nihayet buluşabildik. Sırapınar Binicilik Klubünde bebeklerimiz ,çocuklarımız ve biz anne babalar birbirimizi tanıma imkanı bulduk. Çok güzel saatlerdi gerçekten. Birbirinin dilinden anlayan kişilerle görüşmek süper bişeymiş. Hiç bir şeyi ekstradan açıklama ihtiyacı hissetmeden sanki uzun yıllardır tanışıyor gibi güzel sohbetlerimiz oldu.

Anıl'ın oğlu Ömer, nerdeyse hiç yanımıza gelmedi. Hep parkta olmak istedi:) Esra'nın oğlu Alperen ise klüpteki köpekleri sevmekten kendini alamadı:) Ama müthiş ikilinin yemek yerken ki köfte paylaşımları , birbirlerine yemek yedirme çabaları da görülmeye değerdi gerçekten..:)

Serra'nın minik kızı Tara, devamlı gülücükler saçtı. Annesini hiç üzmedi. Bizim Ceren ise bol bol çimleri yolup yedi:) Üstüne de su içirdik ki hararet yapmasın diye:)

Bir de ikizlerimiz vardı. Onlar da çok akıllı çok sevimlilerdi.

İnşallah böyle güzel günlerde hep birlikte olmaya ve birbirimize çok iyi haberler vermeye devam ederiz.